gaypatras

Μα που πήγαν τα λεφτά? Κι άντε, ας πούμε ότι κρύφτηκαν, ότι άλλαξαν χέρια, ότι μας τα έφαγαν το ευρώ και το Attica. Εμείς όμως γιατί επιμένουμε να ζούμε με περισσότερα απ'όσα βγάζουμε?

Κι εκεί που προγραμμάτιζα διακοπές με άποψη και στιλ, κοινώς αυτές που κοστίζουν κάτι παραπάνω αλλά έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι μόνο έτσι σου αξίζει, ήρθε στα ξεκάρφωτα να με βρει ο ντουβρουτζάς, αυτός που με μαθηματική ακρίβεια έρχεται να σε βρει όταν είσαι ταπί. Είτε γιατί μόλις αναβάθμισες το laptop, είτε γιατί τίναξες την μπάνκα στον αέρα στα Harrods και τώρα ήρθε η ώρα να δεις τον Harro με τα μάτια σου! Ο λογαριασμός της πιστωτικής μου κάρτας από την τράπεζα ήρθε να βάλει τάξη σε όλες τις παλιές μου αμαρτίες, απαιτώντας από εμένα 1055 ευρώ εδώ και τώρα. Κι έτσι από δήμαρχος κλητήρας, βρέθηκα από τη σουίτα στην Αράχοβα σε τετράκλινο ενοικιαζόμενο στο Πήλιο, που το μοιραζόμουν με μία άλλη κακομοίρα, μια οικογένεια Αλβανών και έναν υπάλληλο της ΔΕΗ από την Πτολεμαΐδα. Τέσσερα ράντζα στη σειρά, χωροταξία «βγες εσύ να μπω εγώ», κοινό κουζινάκι της συμφοράς (αν σας πω ότι ήξερα πως υπάρχουν ακόμη παραθεριστές που μαγειρεύουν τον επιούσιο, θα σας πω ψέματα). Κι όπως όταν σπας το πόδι σου και κυκλοφορείς με πατερίτσες ανακαλύπτεις ότι στο δρόμο κυκλοφορεί ευρέως το είδος, κάτι που πριν σου συμβεί το ευτυχές ποσώς που το είχες παρατηρήσει, έτσι κι εμένα το προσωπικό μου κραχ άλλαξε ακόμα κι αυτήν την αντίληψη του οπτικού μου νεύρου.

Η εξ αδιαιρέτου τηλεόραση, κοινή για όλα τα-ο Θεός να τα κάνει-δωμάτια, περισσότερο κι από επαναλήψεις της ιουράσιας περιόδου, διαπίστωσα ότι έδειχνε διαφημίσεις για τραπεζικούς λογαριασμούς που στόχο έχουν να σε «νοικοκυρέψουν» και να βάλουν μία τάξη στο δρόμο της φρίκης με τα δάνεια. Να δεις που είμαστε πολλοί οι πεσόντες στο βωμό του χρέους. Η λέξη «χρωστάω» είναι αυτή που περικλείει το πολιτισμικό τοπίο της αρχής της χιλιετίας όπως ο κλασικισμός στην Ελλάδα του 5ου π.Χ. αιώνα. Ευθαρσώς δηλώνω στους κολλητούς μου πως το μέλλον μου το βλέπω στον Κορυδαλλό, κι ο ένας από τους δύο με κοιτάζει με τη νιρβάνα του Δαλαί Λάμα και μου λέει: «Σιγά εσύ χρωστάς 1055 ευρώ στην τράπεζα, που μπορείς να τα δώσεις και σε δώσεις. Εδώ οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που πλήρωσαν το ενοίκιο του σπιτιού τους». Να υποθέσω, δηλαδή, ότι είναι αδύνατον να μπουζουριάσουν σύσσωμο το έθνος.
Στο ταξί που με μεταφέρει πίσω στον πολιτισμό της μίας κουζίνας στην οποία βασίλισσα είναι μόνο η μάνα μου, για εμένα μόνο ο ταξάρας παίρνει στο κινητό το αμόρε του, να υποψιαστώ και του λέει: «Τάξε μου, τι σου έχω? Δέκα χιλιάδες ευρώ. Ντύσου και πήγαινε να τα πάρεις από τη Eurobank». Αυτή απαντά με τσιρίδες που φτάνουν μέχρι το πίσω κάθισμα. «Τι να τα κάνω μου λες? Ούτε τα θέλω, ούτε στα ζήτησα!». Η αχάριστη εξάντλησε την υπομονή του ταξάρα, ποδοπατώντας τη γαλαντομία του. «Καν'τα μανταλάκια, μωρή», της αντιλέγει ευγενικά. «Άκου να σου χαρίζουν λεφτά και να μην τα παίρνεις!».
Σ'αυτό το «χαρίζουν» του ευγενούς οδηγού κρύβεται όλο το μήνυμα της εθνικής μας χρεοκοπίας. Το δάνειο είναι λεφτά αφηρημένα που σου προκύπτουν ουρανοκατέβατα, χωρίς να κοπιάσεις-«αβάδιστα» όπως λέμε. Το πόσο «χαρισμένα» είναι δεν θα το αντιληφθείς στην πρώτη δόση, γιατί κάτι θα έχεις αφήσει αξεκοκάλιστο από το «δωράκι». Θα το αντιληφθείς στη δεύτερη και ακόμη περισσότερο στην τρίτη, που θα είναι διπλή. Το «Οχ Παναγία μου!» θα το πεις δύο χρόνια μετά το διακοποδάνειο, όταν ο ατελείωτος με τις δόσεις θα σου διδάξει ότι τη δήθεν σουίτα στη Ελούντα με τους βλαχοεγγλέζους συντουρίστες τριγύρω την πλήρωσες ακριβότερα και από το Grande Plaza στο Παρίσι.
Ο πατέρας μου στην εθνική Αθηνών-Λαμίας μου δείχνει μία μάντρα συγκλονιστικών διαστάσεων. Τα «απέραντα χωράφια» του Τουρνά και πάνω τους στοιβαγμένα εκατοντάδες αστραφτερά ολοκαίνουργια τζιπ. «Κατασχέσεις από τράπεζες» με ενημερώνει. Ξαφνικά συνειδητοποιώ τη διαφορά στην δική μου οικονομική κουλτούρα και σε αυτή των γονιών μου. Σκέφτομαι, «για κάτσε ο πατέρας μου ήταν ηλίθιος που για να πάρει ένα νορμάλ αυτοκίνητο έπρεπε να περάσουν χρόνια από την ημέρα που έπιασε δουλειά? Η μάνα μου ήταν χαζή που δεν έπεσε ποτέ στο τριπάκι με τις κάρτες? Σαν ζευγάρι με τόσες υποχρεώσεις (παιδιά, σπίτια, γονείς, φροντιστήρια κτλ) γιατί δεν κατέφηγαν ποτέ στη λύση του εύκολου χρήματος από δάνεια και κάρτες, και εσύ πού είναι ζήτημα αν δουλεύεις 1,5 χρόνο έχεις ήδη χρέος 1055 ευρώ από κάρτα? Τι είναι αυτό που σου έλειπε τόσο πολύ και φεσώθηκες?». Και παλαιότερα οι άνθρωποι ψώνιζαν με δόσεις, αλλά ψώνιζαν κουβαρίστρες. Άμα αντικαταστήσεις την κουβαρίστρα με τζιπ, το χόμπι καταντά επικίνδυνο, γιατί, όπως και να το κάνουμε, με βασικό μισθό 600 ευρώ, όσο κι αν κοπανιέται η τράπεζα που θα σε χρηματοδοτήσει, δεν δικαιούσαι τετράτροχη μόστρα. Στις ειδήσεις ο ρεπόρτερ ρωτά τον κύριο που ξεφορτώνει 500 τόνους σακούλες από τον Βασιλόπουλο: «Πόσα δώσατε?»-«Ασ'τα, άνθρωπε μου! 150 ευρώ»-«Πόσο καιρό θα σας βγάλουν?»-«Μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Έχω οικογένεια πίσω μου!»-«Τι μισθό παίρνετε?»-«950 ευρώ». Σύμφωνα λοιπόν με τα δεδομένα του ρεπορτάζ, η ελληνική οικογένεια στεγάζεται σε χαρτόκουτα, χωρίς φως, νερό, τηλέφωνο, καταθέτοντας όλα τα εισοδήματά της στις γλυκόξινες σάλτσες και στου «πουλιού το γάλα» των επιφανών σούπερ μάρκετ.

Οι καιροί άλλαξαν και ούτε οι κρίσεις έχουν μείνει όπως μας τις δίδαξε η ιστορία, τότε που οι άνθρωποι στήνονταν στις ουρές για μία φέτα μπομπότα και ένα ποτήρι γάλα κάθε που το χρήμα αποφάσιζε να αποσυρθεί από την κοινή θέα. Τούτη εδώ η κρίση είναι γεμάτη υπερπροσφορές. Όσο δεν μας φτάνουν τα λεφτά τόσο τα ράφια πολλαπλασιάζουν τους πειρασμούς, τόσο πιο καλαίσθητα, τόσο πιο άφθονα γίνονται τα προϊόντα. Ακόμα και στα λάδια να εστιάσεις, κάθε μήνα θα βρεις στο ράφι και μία καινούργια μάρκα, πιο βιολογική. Βάλε τώρα με τον νου σου ρούχα, παπούτσια, γκατζετάκια, έπιπλα, κουζινικά και παντώς τύπου μπούρδες, τις οποίες ο «homo catanaloticus» έχει πείσει τον εαυτό του ότι είναι τόσο απαραίτητες για της επιβίωσή του όσο το-οπωσδήποτε εμφιαλωμένο- νερό, μια που ποτέ άλλοτε δεν πληρώσαμε τόσο ακριβά ακόμη και τη δίψα μας. «Ούτε στον εχθρό μου να μην τύχει να'χει τέτοια τύχη», που λέει και ο αοιδός.


Μιλώντας με γνωστό μου που δουλεύει σε τράπεζα, μου είπε τι έχουν ακούσει τα αυτάκια του κατά καιρούς...

TOP 5 δικαιολογιών του πελάτη για να κλείσει το τηλέφωνο.
1. «Εεε...από πού τηλεφωνείτε?» (γκρουκ!): το πιο δημοφιλές απ'όλα.
2. «Συγνώμη, είμαι σε meeting» (γκρουκ!)
3. «Τηλεφωνήστε μου ξανά σε 10 μέρες, είμαι στο νοσοκομείο» (γκρουκ!)
4. «Δεν μπορώ να σας μιλήσω, οδηγώ» (γκρουκ!)
5. «Έχετε πάρει λάθος νούμερο» (γκρουκ!)

TOP 5 δικαιολογιών γιατί δεν έχει πληρώσει
1. «Μα δεν μου έχει έρθει ο λογαριασμός...»
2. «Δεν πρόλαβα να περάσω. Αύριο τα λεφτά θα είναι μέσα./ Ξεχάστηκα τελείως. Αύριο τα λεφτά θα είναι μέσα.»
3. «Αχ δεν τα έβαλε? (ο άντρας/ο γιος/ο ξάδερφος κτλ). Θα δει τι θα πάθει...Θα το τακτοποιήσω, μην ανησυχείτε.»
4. «Ααα...ήμουν στο εξωτερικό.» (Τώρα που ήρθατε στο εσωτερικό, περάστε και από την Εθνική για τη δόση σας)
5. «Είμαι στο νοσοκομείο, μόλις βγω θα τα πληρώσω.»

TOP 5 προσβολών.
1. «Τα έχω πληρώσει, κύριέ μου. Να ενημερώνεστε πριν με ενοχλήσετε.»-«Μα είμαι στην καρτέλα σας και δεν...»-«Αυτό που σας λέω εγώ!» (γκρουκ!)
2. «Συγγνώμη, γιατί μου τηλεφωνείτε στο κινητό μου τέτοια ώρα? Επιτέλους δεν καταλαβαίνετε ότι με ενοχλείτε?»
3. «Να προσέχετε πως μου μιλάτε και κατεβάστε αμέσως τον τόνο της φωνής σας.» (Η φωνή του υπαλλήλου απολύτως ήρεμη.)
4. «Ξέρετε ποιος είμαι εγώ, που μου τηλεφωνείτε για 1055 ευρώ?» (Ναι είστε αυτός που χρωστάει.)
5. «Είμαι πολύ άρρωστος και καλά θα κάνετε να μην με ξαναενοχλήσετε.»

TOP 5 Σουρεαλιστικών απαντήσεων.
1. «Α, είναι συνωνυμία, εγώ δεν έχω κάρτα.» (Μόνο τον ίδιο αριθμό τηλεφώνου)
2. «Α, είναι ο ξάδερφός μου, έχουμε το ίδιο όνομα.» (Επίσης το ίδιο πατρώνυμο και τον ίδιο αριθμό τηλεφώνου.)
3. «Μ'αυτούς τους τόκους εγώ δεν πληρώνω τίποτα.»
4. «Θα τα πληρώσω όταν θα έχω.» (Γενικά, οπότε...)
5. «Ρε, δεν μας αφήνετε ήσυχους κι εσείς? Έχουμε τα προβλήματα μας, έχουμε και την τράπεζα από πάνω!»

Ενδείξεις ότι ο γκόμενος θα σου τα μασήσει... (δηλαδή σε βλέπει σαν ΑΤΜ)

1. Δεν πίνει ποτέ μπίρα, κρασί.
2. Αν του το προτείνεις, δέχεται να τον αφήσεις στην πόρτα του εστιατορίου για να ψάξεις μόνος σου για θέση parking
3. Όταν πηγαίνετε «μία βόλτα στα μαγαζιά», αυτός κάνει shopping, κι εσύ τρέχεις από πίσω του.
4. Αν βγάλει σπυρί στο πρόσωπό κλείνεται σπίτι.
5. Δεν έχει ποτέ λεφτά επάνω του.
6. Όταν ήταν μικρός ήθελε να γίνει ηθοποιός.
7. Λέει τη λέξη «σαμπάνια» με παχύ «σ», κι ας μη μιλάει γαλλικά.
8. Δεν μπαίνει ποτέ σε λεωφορεία, τρόλεϊ και μετρό.
9. Κάνει yoga
10. Κάνει μούτρα αν μιλήσεις 30 δευτερόλεπτα σε κάποιον χωρίς να τον συμπεριλάβεις στη συζήτηση.
11. Μόλις βρει κενό σκαμπό στο μπαρ κάθεται αμέσως, χωρίς να σε ρωτήσει αν θέλεις να καθίσεις εσύ.
12. Η μαμά του τον φωνάζει «μικρέ μου πρίγκιπα»
13. Αναφέρεται στον μπαμπά ως «ο γάτος»
14. Έχει ένα μικρό σκυλάκι
15. Οι μηνιαίοι λογαριασμοί του στο κομμωτήριο είναι υψηλότεροι από τις δόσεις για το αυτοκίνητό σου.
16. Φοράει βαρύ άρωμα από το πρωί
17. Φοράει το minimum δύο κοσμήματα
18. Του αρέσουν τα ακριβά και βαριά ρολόγια
19. Το σπίτι του είναι γεμάτο από περιοδικά
20. Όλοι οι φίλοι του τα έχουν με γιατρούς/ δικηγόρους/ επιχειρηματίες
21. Ο μπαμπάς του είναι γιατρός/ δικηγόρος/ επιχειρηματίας
22. Παλιά έκανε μόντελινγκ
23. Πηγαίνει στο Καραϊσκάκη για να δει αγώνα και είναι ντυμένος με total look Lakis Gavalas και φοράει μόνο ένα καπελάκι του Ολυμπιακού...
24. Κρατάει μία τσάντα για μία μόνο σεζόν-μετά την καίει.
25. Το κινητό του έχει κόκκινο/ χρυσό/ κεραμιδί/ ροζ χρώμα. (Με αυτή τη σειρά που τα έχω βάλει τα χρώματα, τόσο πιο πολλά θα σου φάει)
26. Λατρεύει τα ζώα. Κυρίως επάνω του (φιδίσια ζώνη, παπούτσια από αλιγάτορα, ρολόι με λουράκι από δέρμα σαύρας, γούνινη κουκούλα από ρακούν-η Greenpeace τον έχει επικυρίξει για 1.000.000 ευρώ)
27. Έχει πάει Αίγυπτο αλλά δεν είδε τις πυραμίδες γιατί τον κατάπιαν τα καταστήματα στο Κάϊρο
28. Έχει πλήρη άγνοια από τεχνολογία. Ειδικεύεται στην τεκνόλογια
29. Βλέπει Sex and the city με ευλαβική προσήλωση. Πιστεύει ότι υπάρχουν τέτοιοι χαρακτήρες...
30. Το τραγούδι της Τζούλιας Αλεξανδράτου «Στόχος είναι τα λεφτά» τον χαρακτηρίζει πλήρως...